Warownia została spalona w połowie XVII wieku podczas „potopu” szwedzkiego i powoli popadała w ruinę. Pożar w 1762 r. zniszczył zamek do reszty. Lustracja z 1765 r. mówi o „okręgu muru”. Na planie miasta z 1784 r. zaznaczono jedynie Górę Zamkową bez śladów zabudowy.
Kształt zamku nie jest znany i wg Janusza Tomali był zbudowany był w kształcie owalu, powtarzając przebieg starszych umocnień drewniano-ziemnych, natomiast Leszek Kajzer uważał, że zamek posiadał kształt czworoboku. Zapewne w skład jego zabudowy wchodził budynek bramny, może wieża i wydłużony dom zamkowy (opisany w XVII w. jako dwukondygnacyjny, ze sklepionymi pomieszczeniami).
Badania archeologiczne 1958-1960; Zakład Archeologii Polski IHKM PAN w Poznaniu pod kierunkiem Eleonory i Stanisława Tabaczyńskich 1963-1965; pod kierunkiem K. Przewoźnej. Odsłonięto „szczątki drewnianego domostwa z paleniskiem gliniano-kamiennym” z XV – XVI wieku, który uległ zapewne spaleniu, oraz obok nieco niżej drugą chatę w konstrukcji zrębowej.