W latach 80. i 90. XIX wieku zarządzała Théâtre de la Porte Saint-Martin; w owym czasie odniosła sukcesy w sztukach Victoriena Sardou – Fédora (1882), Théodora (1884) i La Tosca (1887); ; ; . – a także jako tytułowa bohaterka w dramacie lirycznym Joanna d’Arc (1890) Jules’a Barbiera i Kleopatra w melodramacie o tym samym tytule (1891) Sardou; ; .. Od 1893 do 1899 zarządzała Théâtre de la Renaissance; na jego deskach triumfowała w Gismondzie (1894) Sardou i w dramacie Lorenzaccio (1895) Alfreda de Musset; ; ; .. Następnie do 1923 zarządzała Théâtre Sarah-Bernhardt. Do jej najważniejszych produkcji z tego czasu zalicza się tragedię Hamlet (1899) Shakespeare’a – sportretowany przez nią tytułowy książę Danii wzbudził ożywioną dyskusję wśród krytyków, a sama sztuka uchodzi za najbardziej kontrowersyjną w jej dorobku – dramaty Orlątko (1900) Edmonda Rostanda i Czarownica (1903) Sardou – drugi z nich uważany jest za jeden z największych sukcesów w późniejszym etapie kariery Bernhardt – dramat symbolistyczny Peleas i Melisanda (1905) Maurice’a Maeterlincka, Dziewicę z Ávili (1906) Catulle Mendèsa, Proces Joanny d’Arc (1909) Émile’a Moreau, Jeanne Doré (1913) Tristana Bernarda oraz tragedię Atalia (1920), w której zagrała główną bohaterkę; ; ;