Szczepan Jan Jaroszewski (ur. 26 grudnia 1887 w Zochcinie) – polski działacz niepodległościowy, kowal i rolnik, starszy wachmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 26 grudnia 1887 we wsi Zochcin, w ówczesnym powiecie opatowskim guberni radomskiej, w rodzinie Romualda i Anieli z Bernasiów. Od 1889 do 1903 uczęszczał do trzyoddziałowej szkoły powszechnej w Ruszkowie, a następnie przez trzy lata uczył się rzemiosła kowalskiego u Józefa Bijasiewicza w Opatowie. W 1906 został zatrudniony w Zakładach Ostrowieckich w charakterze kowala.

W listopadzie 1910 został powołany do armii rosyjskiej i wcielony do 3 zaamurskiego batalionu kolejowego w Mandżurii. W 1913 został przeniesiony do 5 syberyjskiego batalionu saperów w Irkucku. W maju 1914 został zwolniony do rezerwy i wrócił do pracy w Zakładach Ostrowieckich. W tym samym roku, po wybuchu I wojny światowej, został zmobilizowany do fortecznej kompanii saperów w twierdzy Dęblin. W szeregach armii rosyjskiej walczył do listopada 1917. W międzyczasie kompania, w której służył została przeformowana w 50 batalion saperów.