Andrzej Tadeusz Bałandynowicz (ur. 31 maja 1952 w Bydgoszczy) – polski prawnik, kryminolog i penitencjarysta, prof. dr hab. Twórca teorii wielopasmowej resocjalizacji: teorii probacji, teorii zhumanizowanego odwetu oraz inkluzyjnej readaptacji skazanych do życia na wolności. Badacz zjawisk społecznych z zakresu filozofii prawa, penologii, socjologii, psychologii, pedagogiki resocjalizacyjnej i filozofii zdrowia. Jest pracownikiem naukowo-dydaktycznym w Instytucie Nauk Prawnych Akademii Wymiaru Sprawiedliwości. Twórca na Uniwersytecie Przyrodniczo-Humanistycznym w Siedlcach jedynej w świecie Katedry Pedagogiki Pokoju i Probacji oraz pomysłodawca Wszechświatowego Uniwersytetu Pokoju.

Życiorys W latach 1970–1975 studiował na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, uzyskując tytuł magistra prawa. W 1979 uzyskał stopień doktora nauk prawnych (promotorem pracy był Stanisław Walczak), a w 1991 stopień doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie kryminologii i prawa penitencjarnego na tym samym uniwersytecie. W 1994 został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Warszawskiego, a 18 czerwca 1998 uzyskał tytuł profesora nauk prawnych (profesora zwyczajnego) z rąk prezydenta Polski Aleksandra Kwaśniewskiego.