Podczas II wojny światowej ochotnik w 1 Dywizji Grenadierów w ramach Wojska Polskiego we Francji, został ranny podczas kampanii lotaryńskiej i do 1941 przebywał w niemieckim obozie jenieckim. Po powrocie do Warszawy i wybuchu powstania warszawskiego zgłosił się do organizacji bojowej Polskiej Partii Socjalistycznej. Otrzymał przydział do grupy rezerwowej i przyjął pseudonim „Falk”. Nocą z 31 sierpnia na 1 września 1944 przeszedł kanałami na Śródmieście. Po kapitulacji powstania otrzymał legitymację kaprala podchorążego Zgrupowania „Chrobry II” Armii Krajowej celem uniknięcia wywózki na roboty przymusowe do Niemiec. W październiku 1944 poddał się Niemcom, został wywieziony do Stalagu 344, następnie w styczniu 1945 przeniesiony do Stalagu X B, gdzie doczekał wyzwolenia przez Brytyjczyków w kwietniu 1945.