Na początku 1942 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, od października 1942 do sierpnia 1943 przetrzymywany więzieniu Gestapo na Montelupich w Krakowie. Po ucieczce z więzienia ukrywał się na terenie Warszawy pod nazwiskiem Czesław Broszkiewicz.

Od listopada 1944 do stycznia 1945 pełnił funkcję dyrektora Biura Personalnego Resortu Sprawiedliwości w ramach Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego w Lublinie. Po wyparciu Niemców ze Śląska przybył tam z grupą Aleksandra Zawadzkiego i od stycznia do sierpnia 1945 pełnił funkcję prezydenta Chorzowa, po czym został sekretarzem generalnym Polskiego Związku Zachodniego. 29 grudnia 1945 zgłoszony do Krajowej Rady Narodowej przez PZZ, znalazł się następnie w składzie Sejmu Ustawodawczego. W 1946 został radcą w Ministerstwie Ziem Odzyskanych, następnie od marca 1947 do lutego 1949 pozostawał podsekretarzem stanu w tym resorcie. Stanowisko utracił w związku z likwidacją resortu, osobiście oskarżony przez Bolesława Bieruta o działalność kontrrewolucyjną i zdradę w okresie okupacji. 14 października 1949 zrzekł się mandatu poselskiego. W latach 50. należał do grona założycieli Towarzystwa Rozwoju Ziem Zachodnich.