Dowódcami Einsatzgruppen i Einsatzkommandos byli wyżsi urzędnicy nazistowskiego aparatu bezpieczeństwa, zazwyczaj regionalni inspektorzy lub dowódcy placówek SiPo w większych miastach. O doborze kadry dowódczej decydowała berlińska centrala SS na podstawie propozycji poszczególnych urzędów, przy czym dowódców Einsatzgruppen i Einsatzkommandos wybierał wyłącznie Reinhard Heydrich, a w niektórych przypadkach sam Reichsführer-SS Heinrich Himmler. Wyznaczenie niższych rangą funkcjonariuszy do służby w Einsatzgruppen leżało natomiast w gestii kierowników poszczególnych placówek terenowych.
Przed końcem sierpnia 1939 roku utworzono pięć Einsatzgruppen. Początkowo nosiły one nazwy pochodzące od miast, w których zostały ześrodkowane, jednak 4 września nadano im numery porządkowe od I do V. Po jednej Einsatzgruppe przyporządkowano do każdej armii Wehrmachtu, która uczestniczyła w agresji na Polskę. Najsilniejszą była Einsatzgruppe I, sformowana w Wiedniu. W jej skład wchodziły cztery Einsatzkommandos liczące po 90 ludzi każde. Pozostałe Einsatzgruppen składały się z dwóch oddziałów operacyjnych, a ich liczebność oscylowała między 200 a 330 funkcjonariuszy.