W 1960/61 został wicekuratorem Szczecińskiego Okręgu Szkolnego, tworząc 7 szkół przyzakładowych oraz dwa technika (Żydowce, Stocznia Szczecińska). W 1968 został powołany na organizatora i pierwszego rektora Wyższej Szkoły Nauczycielskiej w Szczecinie. Została ona przekształcona w Wyższą Szkołę Pedagogiczną, a następnie w Uniwersytet Szczeciński (1984).

W Wyższej Szkole Rolniczej w Szczecinie był przewodniczącym uczelnianej organizacji ZNP (1963–1969).

W 1993 był współorganizatorem, wiceprzewodniczącym, a następnie przewodniczącym Narodowego Funduszu Ochrony Zdrowia w Szczecinie, którego statutowym celem działalności było zbieranie społecznych środków na zakup nowoczesnej aparatury medycznej i sprzętu stomatologicznego z przeznaczeniem dla szeroko rozwiniętej państwowej służby zdrowia naszego regionu, a także na finansowe wsparcie realizowanych obiektów inwestycyjnych w szpitalach województwa szczecińskiego. Jako długoletni działacz i przewodniczący tej organizacji zabiegał o środki na zakup aparatury i urządzeń do gabinetu okulistycznego w Przychodni dla Szkół Wyższych.