Na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa Narodowego 28 stycznia 1969 roku gen. , zastępca gen. Creightona Abramsa i szef Dowództwa Wsparcia Wojskowego w Wietnamie, stwierdził, że Armia Republiki Wietnamu (ARW) stale się doskonali, a moment, w którym można było „odamerykanizować” wojnę, jest bliski. Sekretarz obrony Melvin Laird zgodził się z kwestią merytoryczną, ale nie co do sposobu jej opisania: „Potrzebujemy takiego terminu jak «wietnamizacja», aby położyć nacisk na właściwe kwestie”. Nixonowi natychmiast spodobały się słowa Lairda.
Wietnamizacja wpisuje się w szerszą politykę détente („odprężenia”) administracji Nixona, w której Stany Zjednoczone nie postrzegały już swojej podstawowej strategii jako powstrzymywanie komunizmu, ale jako oparty na współpracy porządek światowy, w której Nixon i jego główny doradca Henry Kissinger skupiali się na szerszej konstelacji sił i większej roli innych mocarstw światowych. Nixon nakazał Kissingerowi negocjować politykę dyplomatyczną z sowieckim ambasadorem Anatolijem Dobryninem. Nixon nawiązał także kontakty na wysokim szczeblu z Chińską Republiką Ludową.