Potępienie biskupów wywołało kontrowersje w całej Brazylii oraz reperkusje za granicą. Watykan odpowiedział oburzeniem, twierdząc, że został oszukany przez cesarskich dyplomatów, którzy zapewnili go o nietykalności biskupów, czemu jednak dyplomaci zaprzeczyli. Pierwszy sprzeciw przyszedł dokumencie papieskim zatytułowanym Sanguigni, który został jednak odrzucony przez Carneiro de Camposa. Następnie papież napisał do samego cesarza.
W Izbie Deputowanych utworzyły się diametralnie przeciwstawne stronnictwa, jedno jawnie krytykujące postawę ławy przysięgłych i drugie, widzące w niej dobrą wolę i postulujące zaostrzenia kary. José Paranhos wraz z całym swoim rządem poddał się do dymisji. Książę Luís Alves de Lima e Silva został poproszony przez cesarza o utworzenie nowego rządu. Książę zgodził się, ale postawił amnestię obu biskupów jako warunek. Oburzenie społeczeństwa i żądanie księcia sprawiły, że władca ustąpił. Amnestia została ogłoszona dekretem z 17 września 1875, po czym biskupi powrócili do swoich diecezji.