Szrek, Comments on distribution and taphonomy of Devonian placoderms in the Holy Cross Mountains, Poland, Bulletin of Geosciences 95 (1), 1-17, 2020.. W 2024 roku opublikowano wyniki badań nad nowymi skamieniałościami alienakantusa ze wschodniej części Antyatlasu w Maroku. Była to niemal kompletnie zachowana czaszka zwierzęcia oraz lewa strona częściowo zachowanej czaszki. Oba znaleziska miały nienaruszone wszystkie elementy szczęki. Analiza materiału pozwoliła zrekonstruować stworzenie, jako dużej wielkości plakoderma o wyjątkowej dysproporcji szczęk. Żuchwa była dwa razy dłuższa niż czaszka. Wzdłuż górnej i dolnej szczęki układały się rzędy ostrych, zakrzywionych do tyłu zębów. W przypadku żuchwy zęby ciągnęły się parę centymetrów dalej, poza zgryz. W odróżnieniu od wielu innych ryb pancernych, alienakantus mógł poruszać górną szczęką niezależnie od czaszki. Pokryta płytami kostnymi czaszka miała opływowy kształt. Oczodoły były duże, co sugeruje pokrewieństwo ryby z rodziną Selenosteidae. Szczątki z Maroka należą do tego samego gatunku, co te z Polski, czyli Alienacanthus malkowskii.