Współpraca rosyjsko-kubańska w dziedzinie energetyki jądrowej sięga stycznia 1967 r., kiedy Związek Radziecki sponsorował wystawę fotograficzną „Energia atomowa dla celów pokojowych” w Kubańskiej Akademii Nauk. Dziewięć miesięcy później oba kraje zawarły porozumienie w sprawie dostarczenia Kubie reaktora badawczego do celów eksperymentalnych i dydaktycznych, a także pomocy w montażu i obsłudze sprzętu. W 1975 r. urzędnicy kubańscy i rosyjscy podpisali traktaty o „współpracy w pokojowym wykorzystaniu energii jądrowej” i „ustanowieniu bezpośredniej współpracy naukowo-technicznej w dziedzinie wykorzystania energii jądrowej”.
W 1976 roku Kuba i Związek Radziecki podpisały umowę o budowie dwóch 440-megawatowych reaktorów jądrowych (VVER-440 V318) w południowo-środkowej prowincji Cienfuegos, w pobliżu wioski Juraguá. Pierwotny plan zakładał budowę 12 reaktorów, po cztery w Juraguá, Puerto Esperanza w zachodniej części wyspy i Holguín na wschodzie. Projekt ostatecznie ograniczono do dwóch 440-megawatowych reaktorów jądrowych, oba w Juraguá. Po ukończeniu budowy pierwszy reaktor miałby generować ponad 15% zapotrzebowania Kuby na energię. Budowa tych reaktorów była priorytetem dla Kuby ze względu na jej zależność od importowanej ropy.
Przypisy
Kategoria:Elektrownie jądrowe Kategoria:Gospodarka Kuby