Z kolei dach wieży zwieńcza niewysoki krzyż.
Głównym elementem kompozycji elewacji świątyni są nieregularnie umieszczone okna o różnych wielkościach. Po remoncie w 1998 roku cokół budowli jest pokryty łamanym piaskowcem, natomiast ściany powyżej tzw. sidingiem.
Architekturę budowli można zaliczyć do modernizmu. Jedynymi odstępstwami od nowoczesnego kształtowania bryły i detalu są trzyarkadowy podcień umieszczony przy głównym wejściu oraz trójboczne zamknięcie prezbiterium. Do rodzimej architektury nawiązują nieduże kominy znajdujące się na dachach zakrystii, wykonane z betonowych prefabrykatów o chropowatej powierzchni, naśladujących naturalny kamień.
Kościół jest zapewne jedyną na Lubelszczyźnie świątynią, wzniesioną w konstrukcji szachulcowej. Cechą charakterystyczną tej budowli jest połączenie nowoczesnego budownictwa sakralnego z tradycyjnym systemem konstrukcji. We wnętrzu są umieszczone dostosowane do form świątyni ołtarze, zaprojektowane przez lubelskich architektów: główny, św. Teresy – dzieło Jerzego Siennickiego, oraz boczne – dzieło Czesława Gawdzika
Kościół figuruje w gminnej ewidencji zabytków miasta Lublin.
Przypisy
Teresy od Dzieciątka Jezus Kategoria:Świątynie pod wezwaniem św. Teresy od Dzieciątka Jezus Kategoria:Budynki w Polsce oddane do użytku w 1937 Kategoria:Obiekty w Lublinie wpisane do gminnej ewidencji zabytków Kategoria:Architektura modernizmu w województwie lubelskim