Kampania o półwysep Huon – seria bitew stoczonych w północno-wschodniej Nowej Gwinei w latach 1943–1944 podczas II wojny światowej. Kampania stanowiła początkową część ofensywy na Pacyfiku, którą alianci rozpoczęli pod koniec 1943 roku i w ciągu czterech miesięcy doprowadziła do wypchnięcia Japończyków na północ od Lae do Sio na północnym wybrzeżu Nowej Gwinei. Znacząca przewaga Australijczyków została uzyskana dzięki hegemonii technologicznej, jaką przemysł aliancki osiągnął nad Japończykami w tej fazie wojny, podczas gdy Japończycy byli ograniczeni przez brak zaopatrzenia i posiłków z powodu działań alianckich na morzu i w powietrzu.
Kampania została poprzedzona desantem morskim australijskiej 9 Dywizji Piechoty na wschód od Lae 4 września 1943 roku. Następnie Australijczycy nacierali na zachód wzdłuż wybrzeża w kierunku miasta, gdzie mieli połączyć się z 7 Dywizją nacierającą z Nadzab. Tymczasem siły australijskie i amerykańskie przeprowadziły ataki dywersyjne wokół Salamaua. Ulewne deszcze i powodzie spowolniły postęp 9 Dywizji, która musiała przekroczyć w marszu kilka rzek. Japońska straż tylna również stawiła twardy opór i w rezultacie Lae upadło dopiero 16 września, kiedy to wojska z 7 Dywizji wkroczyły do niego przed 9-tą, a główne siły japońskie uciekły na północ.