Oprócz cienkiego, płaskiego pasa wybrzeża, w czasie kampanii obszar ten był porośnięty gęstą dżunglą, przez którą przetarto bardzo niewiele ścieżek. Teren był nierówny, a w większości tory, dopóki nie zostały ulepszone przez inżynierów, były w dużej mierze nieprzejezdne dla transportu samochodowego, w związku z czym przez całą kampanię znaczna część wysiłków zaopatrzeniowych aliantów była oparta na transporcie pieszym.
Podczas planowania alianci zidentyfikowali trzy obszary jako kluczowe i decydujące o losach bitwy: plażę na północ od Katiki, która później została nazwana przez aliantów „Scarlet”, szczyt o wysokości 960 m zwany Sattelberg, położony 8 km na południowy zachód, który dominował nad obszarem, oraz Finschhafen, miasto posiadające małe lotnisko i położone na wybrzeżu w zatoce, która oferowała chronione obiekty portowe 9 km na południe od plaży Scarlet. Japończycy również uważali Sattelberg i Finschhafen za kluczowe obszary. Oprócz tego znaleźli grzbiet, który biegł między wioską Gusika na wybrzeżu, około 5,5 km na północ od Katiki, a Wareo 7,5 km w głąb lądu na zachód. Znaczenie tego grzbietu leżało w ścieżce, która biegła wzdłuż niego, po której Japończycy zaopatrywali swoje siły wokół Sattelbergu.