Aby to osiągnąć, alianci potrzebowali dostępu do szeregu baz lotniczych w regionie. Wysocy dowódcy alianccy, w tym gen. Douglas MacArthur, nakazali zabezpieczenie dwóch baz lotniczych: jednej w Lae i drugiej w Finschhafen. Zdobycie Lae zapewniłoby aliantom port potrzebny do zaopatrywania sił w rejonie Nadzab i ułatwiłoby operacje w dolinie Markham. Zdobycie kontroli nad Finschhafen i całym półwyspem Huon było z kolei ważnym warunkiem prowadzenia operacji na Nowej Brytanii, zapewniając naturalny port i umożliwiając kontrolę nad strategicznie ważnymi Cieśninami Witiaz i Dampiera.
Siły przeciwników W tym czasie żadne amerykańskie siły lądowe pod dowództwem MacArthura nie brały udziału w akcji przeciwko Japończykom, a zadanie zabezpieczenia Finschhafen zostało przydzielone australijskiej 9 Dywizji. Ta bitna formacja całkowicie ochotniczej Second Australian Imperial Force (2. AIF), miała ogromne doświadczenie wyniesione z kampanii północnoafrykańskiej, gdzie broniła Tobruku przed wojskami Osi i była mocno zaangażowana w pierwszą i drugą bitwę pod El Alamein. Na początku 1943 roku dywizja została sprowadzona z powrotem do Australii, a następnie zreorganizowana, aby wziąć udział w wojnie na Pacyfiku. Z liczebnością 13 118 ludzi dywizja składała się z trzech brygad piechoty – 20., 24. i 26.