ORNO (łac. „zdobię”) – polska spółdzielnia pracy złotników powołana do życia 18 czerwca 1949 w Warszawie w mieszkaniu przy ulicy Marszałkowskiej 17/20. W pracowni wykonywano biżuterię srebrną, galanterię oraz insygnia władzy. Jest to najbardziej rozpoznawalna pracownia złotnicza epoki PRL.

Historia Pierwszym prezesem spółdzielni i zarazem kierownikiem artystycznym był Romuald Rochacki, jest to czas inspiracji motywami ludowymi, prymitywnymi z naciskiem na sztuki kowalskie. W 1955 w wyniku nacisków Cepelii stanowiska zostały rozdzielone i na stanowisko kierownika artystycznego powołano Adama Jabłońskiego.

Rochacki w 1960 opuścił spółdzielnię, w 1962 zmieniono nazwę na Spółdzielnia Pracy Usług Plastycznych i Przemysłu Artystycznego. Pod kierownictwem Jabłońskiego styl zaczyna przypominać art déco i secesję, formy stają się bardziej geometryczne, asymetryczne i abstrakcyjne.

Lata 70. to czas kiedy do głosu dochodzi estetyka proponowana przez Adama Myjaka, który został kolejnym kierownikiem artystycznym.