W kolejnych latach przedsiębiorstwo opracowało radary dla samolotów Tu-16 oraz MiG-17. Od 1950 r. Instytut pracował nad radarami wykorzystującymi efekt Dopplera. Następnie prowadzono badania w zakresie tworzenia radarów z syntetyczną aperturą. Zaangażowanie ZSRR w loty kosmiczne sprawiło, że w przedsiębiorstwie przystąpiono do opracowywania sprzętu znajdującego zastosowanie na pokładach radzieckich statków kosmicznych. W latach 1962–1965 opracowano radiowysokościomierz do dużych wysokości dla sondy kosmicznej Łuna 9.
W 1964 r. oddano do użytku system radiotechniczny „Liana” (ros. Лиана), który zamontowany w obrotowej owiewce na kadłubie samolotu Tu-126 pozwolił na stworzenie pierwszego radzieckiego samolotu wczesnego ostrzegania i kontroli obszaru powietrznego. W latach 1966–1969 opracowano radary dopplerowskie „Płanieta”, które znalazły się na pokładach radzieckich sond Łuna 16, Łuna 17, Łuna 20, Łuna 21, Łuna 23 oraz Łuna 24 lądujących na Księżycu.
W kolejnych latach firma opracowała systemy radarowe pozwalające na obserwację z przestrzeni kosmicznej powierzchni mórz i oceanów z możliwością wykrywania i określania pozycji statków. Pierwszy z nich został zainstalowany na pokładzie statku Kosmos-402, który został wystrzelony 1 kwietnia 1971 r.