Następstwa Do końca kampanii Australijczycy stracili 442 zabitych i 1141 rannych. Ponadto 145 żołnierzy zmarło z innych przyczyn, a 16 203 zostało wymienionych jako „straty z powodu chorób”. Wiele z tych ofiar było wynikiem szczepu malarii odpornego na atebrin, który zainfekował ten obszar. Szacuje się, że liczba ofiar wśród Japończyków wyniosła od 7000 do 9000 zabitych, a 269 zostało pojmanych podczas walk. Po zakończeniu działań wojennych na Nowej Gwinei poddało się około 13 000 Japończyków, a kolejne 14 000 zmarło z głodu i chorób podczas całej kampanii.
Już w trakcie kampanii kwestionowano militarną konieczność jej przeprowadzenia, ponieważ stało się jasne, że walki te będą miały niewielki wpływ na wynik wojny. W związku z tym argumentowano, że japońskie siły w Aitape – Wewaku nie stanowiły żadnego strategicznego zagrożenia dla aliantów, gdy ci posuwali się już w kierunku Wysp Macierzystych Japonii, i że jeśli udałoby się je skutecznie odizolować, można by je pozostawić same sobie, aby „zwiędły na pniu” (), gdy ich zapasy zupełnie się wyczerpią. W związku z tym kampanię czasami określano jako „niepotrzebną”, a generał (późniejszy marszałek polny) Thomas Blamey, głównodowodzący Australijskich Sił Zbrojnych, został oskarżony o przeprowadzenie jej „dla własnej chwały”.