Po konferencji monachijskiej napisał zbiór wierszy w obronie Czechosłowacji, które wydano w 1945 roku. W 1939 roku był oskarżycielem w procesach osób oskarżonych o ataki na Żydów oraz przeciwników politycznych, procesy kontynuował także po utworzeniu Protektoratu Czech i Moraw. W 1940 roku procesował się z Janem Rysem-Rozsévačem i innymi działaczami Vlajki.
Podczas II wojny światowej zaangażował się w działalność czechosłowackiego ruchu oporu, m.in. w ramach Centralnego Komitetu Krajowego Ruchu Oporu. Współpracował z i . Wspierał finansowo rodziny aresztowanych członków ruchu oporu, udzielał im także pomocy prawnej. Miał także wyciągnąć z transportu żydowską dziewczynkę, dla której pozyskał następnie fałszywe dokumenty.
Po II wojnie światowej brał udział w procesach przed Sądem Narodowym i Sądem Ludowym, broniąc m.in. Jiříego Havelki, Jana Kaprasa, Richarda Bienerta, gen. i . W 1946 roku był obrońcą z urzędu w procesie Karla Hermanna Franka, z powodu udziału w tym procesie nazywany był „adwokatem diabła” oraz „ostatnią ofiarą Franka”.