Od drugiej połowy 1942 działacz Polskiej Partii Robotniczej, w okresie wojennym członek Komitetu Kolejowego PPR i organizator zebrań. Należał do Gwardii Ludowej i Armii Ludowej. Po zakończeniu wojny działał w Komitecie Miejskim PPR w Poznaniu oraz Komitetach Powiatowych w Szamotułach i Międzychodzie, został członkiem egzekutywy i kierownikiem Wydziału Rolnego Komitetu Wojewódzkiego PPR w Poznaniu. Z ramienia PPR odpowiadał za reformę rolną w województwie poznańskim. Od 1945 wojewódzki komisarz ds. osadniczo-przesiedleńczych, następnie od 1946 wicedyrektor, a od 1947 dyrektor Państwowego Urzędu Repatriacyjnego w Poznaniu. W styczniu 1949 został wicewojewodą poznańskim i kierownikiem ekspozytury Urzędu Wojewódzkiego w Gorzowie Wielkopolskim (z zadaniem przygotowania utworzenia województwa zielonogórskiego).
W lipcu 1950 na pierwszej sesji Wojewódzkiej Rady Narodowej w Zielonej Górze wybrany jej przewodniczącym. Równocześnie zasiadał w egzekutywie Komitetu Wojewódzkiego Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W marcu 1951 przeszedł na analogiczne stanowisko w WRN w Koszalinie, pozostał na nim do czerwca 1953.