Podobnie jak wiele innych przedsiębiorstw przemysłowych, Schlesag został podzielony na spółkę niemiecką i polską (Śląskie Kopalnie i Cynkownie S.A.) w wyniku podziału Górnego Śląska w latach 1921/22. Niemiecka część miała siedzibę w Bytomiu, polska w Katowicach. Z kopalń węgla kamiennego pozostała jedynie kopalnia Karsten Center na zachodnim Górnym Śląsku w Niemczech; Andaluzja i Matylda przypadły Polsce. Kopalnia rud cynku i ołowiu „Cecilie” przeszła do Polski, natomiast „Jenny-Otto”, „Fiedlers Glück” i „Wilhelmsglück” pozostały w Niemczech. W hutach i walcowniach istniały także podziały: od 1922 r. na wschodnim Górnym Śląsku znajdował się Śląsk i Kunigunde, a na zachodnim Górnym Śląsku walcownie Jedlitze i OhlauPaul Deutsch: Die oberschlesische Montanindustrie vor und nach der Teilung des Industriereviers. Bonn, 1926, S. 46.. Odnosząc się do akcjonariuszy, należy zauważyć, że na Zachodzie zaangażowani byli darczyńcy z Niemiec i Szwajcarii, podczas gdy większość polskiego oddziału należała do inwestorów francuskichJerzy Jaros: Słownik histoynczny kopalń węgla na ziemiach polskich. Katowice 1984. S.