Następnie utwór przekształca się w psychodeliczne interludium, zanim powróci do groovowego finału.
W momencie, gdy członkowie grupy śpiewają na głosy w utworze tytułowym, czy w Potage Aux Herbes Douteuses w efekcie uzyskując gładkie i jednolite brzmienie. Teksty są śpiewane po francusku – i pełnią drugoplanową rolę, nie mając wiele wspólnego z akcentem używanym w Quebecu. W przeciwieństwie do formacji Maneige, która skłaniała się ku muzyce kameralnej, czy Harmonium, którego korzenie leżą w folku. Muzycy ze Sloche, wykonywali energetyczną muzykę ze złożonymi rytmami, zaś rockowy puls zespołu, dominował nad progresywną manierą. Nie poszliśmy na ustępstwa, ale nie byliśmy tylko intelektualistami... Byliśmy zbuntowanymi studentami... Próbowaliśmy przełamać schematy – wspomina Réjean Yacola.
Drugi album, zatytułowany Stadaconé (1976), przynosi pewne zmiany. Otóż odchodzi Chiasson, zastąpiony przez perkusistę Andre Roberge i perkusjonalistę Gillesa Ouelleta, zaś muzycy Sloche do swoich dźwięków dodali nieco więcej jazzu i funku, zbliżając się tym samym do tego co tworzyli w tym okresie, tacy wykonawcy jak: Chick Corea, Herbie Hancock, Stanley Clarke, Frank Zappa, czy Weather Report. Poziom umiejętności muzyków znacznie wzrósł, przynosząc dzieło międzynarodowego kalibru.