Jej pozycja w arystokracji śląskiej była wyjątkowa: jako żona jednego z pięciu najbogatszych ludzi w Niemczech, dysponująca tytułem księżnej, górowała statusem nad wieloma rodzimymi rodami. Donnersmarckowie należeli do najstarszych i najpotężniejszych rodzin regionu (posiadali rozległe tereny od Tarnowskich Gór po Siemianowice i Bytom już od XVII wieku). Katarzyna, wnosząc do rodziny rosyjskie koneksje oraz dworskie maniery z Petersburga, dodatkowo nobilitowała ród w oczach europejskich elit.
Ostatnie lata, Kozłowa Góra i śmierć Księżna Katarzyna towarzyszyła mężowi do końca jego życia. Guido Henckel von Donnersmarck zmarł 19 grudnia 1916 roku, w trakcie I wojny światowej. Został pochowany w nowo wybudowanym rodowym mauzoleum w parku w Świerklańcu, wzniesionym w latach 1896–1897 według projektu Ottona Raschdorffa. Po śmierci męża 54-letnia Katarzyna pozostała na Górnym Śląsku jako wdowa z ogromnym majątkiem. Formalnie głową rodziny i spadkobiercą tytułu książęcego został jej najstarszy syn Guido „Guidotto” junior (od 1916 2. książę von Donnersmarck). W praktyce jednak Katarzyna nadal zarządzała częścią dóbr i rezydowała w swoich ulubionych posiadłościach. Po 1918 roku sytuacja polityczna Górnego Śląska uległa dramatycznej zmianie.