Okręty podwodne typu UC II – niemieckie okręty podwodne (podwodne stawiacze min) z okresu I wojny światowej. W latach 1915–1917 w stoczniach Blohm & Voss w Hamburgu, Vulcan w Hamburgu, AG Weser w Bremie, Germaniawerft w Kilonii i Kaiserliche Werft w Gdańsku zbudowano 64 okręty tego typu. Okręty charakteryzowały się wypornością od 400 do 434 ton w położeniu nawodnym i od 480 do 511 ton pod wodą, a ich główną bronią było 18 min kotwicznych typu UC/200 oraz siedem torped kalibru 500 mm wystrzeliwanych z trzech wyrzutni. Napędzane silnikami wysokoprężnymi jednostki rozwijały na powierzchni prędkość od 11,6 do 12 węzłów, osiągając zasięg od 8000 do 10 420 Mm przy prędkości 7 węzłów.
Okręty zostały wcielone w skład Kaiserliche Marine w latach 1916–1917, po czym służyły na Oceanie Atlantyckim, Morzu Bałtyckim i Morzu Śródziemnym (na tym ostatnim akwenie formalnie wchodząc w skład Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine), zatapiając wiele alianckich i neutralnych jednostek pływających.