Powiększono także liczbę zabieranych na pokład min kotwicznych o większym wagomiarze, a co za tym idzie rozmiary oraz wyporność okrętu, a także liczebność załogi i dochodzącą do czterech tygodni autonomiczność.
29 sierpnia 1915 roku admirał Tirpitz zadecydował w ramach wojennego programu rozbudowy floty o zamówieniu I serii okrętów typu UC II, liczącej 18 jednostek (UC-16 – UC-33), które miały być dostarczone w pierwszej połowie 1916 roku. 20 listopada tego roku złożono zamówienie na kolejną serię liczącą 21 okrętów tego typu (UC-34 – UC-48), a 11 stycznia 1916 roku powiększono je o następne jednostki (UC-49 – UC-79).
Spośród 64 okrętów typu UC II 24 zbudowane zostały w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, 21 powstało w stoczni Vulcan w Hamburgu, siedem zbudowała stocznia AG Weser w Bremie, a po sześć jednostek zbudowały stocznie Germaniawerft w Kilonii i Kaiserliche Werft w Gdańsku. Stępki okrętów położono w latach 1915–1916, a zwodowane zostały w latach 1916–1917. Koszt budowy jednego okrętu wyniósł, w zależności od stoczni, od 1 mln 727 tys. do 2 mln 141 tys. marek.