Jednak planiści ONZ nie wiedzieli, że w Korei stacjonowało wtedy 180 000 żołnierzy chińskich, a kolejne posiłki stale przedostawały się przez granicę. Chociaż Chińscy Ochotnicy Ludowi otrzymali rozkaz utrzymania pozycji obronnej w Korei Północnej do czasu przybycia dostaw sowieckiej broni wiosną 1951 roku, to ich wcześniejsze sukcesy przekonały chińskie kierownictwo, że „ochotnicy” są w stanie już teraz odwrócić postępy wojsk ONZ. Zachęcony faktem, że przeciwnik nie znał ich prawdziwej liczebności, dowódca Chińskich Ochotników Ludowych Peng Dehuai przedstawił plan drugiej fazy kampanii, kontrofensywę mającą na celu odepchnięcie sił ONZ do linii w połowie drogi między rzeką Ch’ŏngch’ŏn a Pjongjangiem. W ramach planu dezinformacji Peng nakazał wszystkim jednostkom szybkie wycofanie się na północ, uwalniając po drodze jeńców wojennych. Mając do dyspozycji już 230 000 żołnierzy i kolejnych 150 000 zmierzających do jeziora Changjin, Peng zezwolił na rozpoczęcie drugiej fazy kampanii 22 listopada 1950 roku.