Pomimo braku siły ludzkiej, amerykańska 8 Armia miała trzy i pół raza większą siłę ognia niż wojska komunistyczne. 5 Armia, która była odpowiedzialna za wsparcie powietrzne, również napotkała na niewielki opór z powodu praktycznego braku broni przeciwlotniczej po stronie chińsko-północnokoreańskiej. Podniesione ucztą z okazji Święta Dziękczynienia z pieczonymi indykami w przededniu natarcia, morale w szeregach wojsk ONZ było wysokie, a wizja powrotu do domu na Boże Narodzenie była w myślach wszystkich żołnierzy. Wysokie morale spowodowało jednak pogorszenie dyscypliny, a większość żołnierzy porzuciła swój sprzęt i zapasy amunicji przed bitwą. Na przykład jedna kompania strzelców z IX Korpusu rozpoczęła natarcie w większości bez hełmów i bagnetów, a każdy żołnierz miał przy sobie średnio mniej niż jeden granat i 50 sztuk amunicji. Ponieważ planiści ONZ przewidywali, że wojna zakończy się przed wejściem w fazę kampanii zimowej, wszystkie elementy 8 Armii rozpoczęły ofensywę z niedoborem ciepłej odzieży.