3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień majora ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 13. lokatą w korpusie oficerów kawalerii. W sierpniu tego roku został przeniesiony do 10 pułku ułanów w Białymstoku z pozostawieniem na stanowisku dowódcy szwadronu pionierów 1 DK. W czerwcu 1927 został przeniesiony do 22 pułku ułanów w Brodach na stanowisko kwatermistrza. W lipcu 1929 został przeniesiony do 21 pułku ułanów w Równem na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. W marcu 1930 został przeniesiony na stanowisko rejonowego inspektora koni w Tarnopolu. W kwietniu 1934 został zwolniony z zajmowanego stanowiska i oddany do dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr VI, a z dniem 31 lipca tego roku przeniesiony w stan spoczynku. Mieszkał w Tarnopolu przy ul. Mickiewicza 19, a później przy ul. Wałowej 10.
Po agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939, dostał się do niewoli sowieckiej i został osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 7 a 9 kwietnia 1940 przekazano go do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa 017/3 z kwietnia 1940. Został zamordowany między 9 a 11 kwietnia 1940 w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940.