analizę Breisiga określił jako wyraźne stosowanie metody czarnej skrzynki.
prowadził badania w teorii obwodów elektronicznych i opisywał, że zachowanie obwodów elektronicznych można scharakteryzować poprzez reakcje (wyjście) na sygnały podawane do ich portów (wejście). Cauer opublikował swoje analizy w rozwiniętej formie w 1941Cauer, Wilhelm; Theorie der linearen Wechselstromschaltungen, Vol.I, Akademische Verlags-Gesellschaft Becker und Erler, Leipzig, 1941.. Chociaż Cauer sam nie użył terminu czarnej skrzynki, następcy opisali tę metodę jako analizę czarnoskrzynkową.
w 1956, w pracy dotyczącej cybernetyki przedstawił rozdział poświęcony teorii czarnej skrzynki.
Norbert Wiener zdefiniował czarną skrzynkę w 1961 jako nieznany system, którego funkcjonowanie może zostać opisane za pomocą technik identyfikacji systemów.
Wielu innych inżynierów, naukowców i epistemologów, takich jak Mario Bunge, stosowało i udoskonalało teorię czarnej skrzynki w latach sześćdziesiątych XX wieku.