Amlet, bojąc się, że spotka go los ojca, udawał szaleńca: tarzał się w błocie strugał patyki, odzywał się zagadkowo. Podejrzliwy Feng poddał go różnorodnym próbom. Między innymi próbował go wybadać przez namówioną do tego młodą dziewczynę, jego przybraną siostrę (prototyp Ofelii). Amlet pozyskał ją dla swojej sprawy. Gdy jednak zabił podsłuchującego jego rozmowę z matką, ukrytego, jak Poloniusz w sztuce Szekspira, w pokoju matki, a ciało jego poćwiartował i rzucił świniom na pożarcie, Feng doszedł do wniosku, że szaleństwo młodzieńca jest udawane. Wysłał go więc do Anglii w towarzystwie dwóch służących, którzy wieźli list wzywający króla Brytów do skazania go na śmierć. Amlet domyślił się sensu instrukcji i potajemnie zmienił wiadomość na drewnianych tabliczkach: nakazał królowi zabić służących, a sam zaślubił jego córkę.