Papiery po Glince. Opowiadanie z życia Karola Radziwiłła „Panie Kochanku” – opowiadanie historyczno-obyczajowe Józefa Ignacego Kraszewskiego z 1872 roku.
Wstępnie publikowane w odcinkach w warszawskim czasopiśmie „Niwa” (nr 1–5, 7 z 1872) i w tym samym roku w wydaniu książkowym nakładem Maurycego Orgelbranda. Później ujęte w dwóch wydaniach zbiorowych: „Wybór powieści J.I. Kraszewskiego” u księgarza Michała Glücksberga (Warszawa 1883) oraz w serii „Kraszewski na nowo odczytany” w wydawnictwie Władysława Bąka (Łódź-Wrocław 1947). Następne wydania powojenne (1962, 1988) ukazały się w edycji Ludowej Spółdzielni Wydawniczej, opartej na pierwodruku z 1872 roku„Nota wydawnicza” w wydaniu z 1988 r., s. 77–79..
Tło powstania i cechy utworu Jeden z krótszych utworów pisarza powstałych w wyniku zainteresowania barwną postacią księcia Karola Radziwiłła i jego otoczenia. Swej opowieści autor nadał postać szlacheckiej gawędy, gatunku beletrystyki często stosowanego w polskiej historycznej literaturze pamiętnikarsko-wspomnieniowej. Fabuła umieszczona jest w XVIII wieku, który szczególnie przyciągał uwagę Kraszewskiego ze względu na charakterystyczne cechy obyczajowości wraz z jaskrawymi przejawami sarmatyzmu w przedrozbiorowym życiu narodowym i społecznym.