Model korekty błędu, model korekty błędem (ang. error correction model, ECM) – model umożliwiający modelowanie zbioru szeregów czasowych, w którym zmienne charakteryzują się wspólnym długoterminowym trendem stochastycznym (kointegracją). Model ECM przydatny jest do szacowania zarówno krótkoterminowych, jak i długoterminowych efektów oddziaływania jednych szeregów czasowych na inne. Termin korekta błędu odnosi się do faktu, że odchylenie ostatniego okresu od równowagi długoterminowej, czyli błąd, wpływa dynamikę w krótkim okresie. W ten sposób za pomocą modelu bezpośrednio szacuje się prędkość, z jaką zmienna zależna powraca do równowagi po zmianie innych zmiennych.
Historia Yule (1926) oraz Granger i Newbold (1974) jako pierwsi zwrócili uwagę na problem korelacji pozornej i zaproponowali sposoby, jak sobie z nim radzić w analizie szeregów czasowych. Gdy weźmie się dwa zupełnie niezależne, ale zintegrowane (niestacjonarne) szeregi czasowe, analiza regresji jednego szeregu względem drugiego będzie miała tendencję do wykazywania pozornie statystycznie istotnej zależności, co może doprowadzić badacza do błędnego przekonania, że wykazał prawdziwą zależność między tymi zmiennymi. Zwykłe estymatory najmniejszych kwadratów nie będą już spójne, a powszechnie stosowane statystyki testowe nie będą działały prawidłowo.