Współcześnie przynależność do danej drużyny wynika raczej z pokrewieństwa oraz kwestii towarzyskich, a członkowie grup rekrutowani są na obszarze całego miasta.
W pojedynkach udział bierze od 15 do 60 szczudlarzy (zwanych lokalnie échasseurs), pierwotnie wyłącznie mężczyzn. Zadaniem uczestników, członków jednego zespołu, jest strącenie ze szczudeł wszystkich zawodników drużyny przeciwnej. Szczudlarz, który upadł, nie może już powrócić do gry. Każdą edycję tradycyjnej potyczki rozpoczyna przemarsz obu drużyn, przed którymi idą chorążowie (co najmniej trzech, nazywanych alfers) oraz flecista i muzycy grający na bębnach (od dwóch do ośmiu w zależności od okazji). Dźwięki bębna zapowiadają pochód, wyznaczają rytm marszu, a w trakcie walki dopingują uczestników.
Podczas wrześniowych zawodów ma również miejsce prestiżowa walka o Złote Szczudło (). Po wyeliminowaniu jednej z drużyn w pierwszej fazie rywalizacji, pozostali na placu gry zawodnicy zwycięskiego zespołu walczą między sobą w drugiej fazie zwanej bout-à-tot. Jej zwycięzca otrzymuje tytuł najlepszego szczudlarza roku. Bout-à-tot organizowany bywa również wtedy, gdy zawodom przygląda się jakiś ważny gość.