Bitwa toczyła się na jednym z najtrudniejszych terenów i najsurowszych warunkach pogodowych podczas całej wojny koreańskiej. Droga została stworzona przez przecięcie pagórkowatego krajobrazu Korei, ze stromymi podjazdami i spadkami. Dominujące szczyty, takie jak Przełęcz Funchilin i Przełęcz Toktong (), górują nad całą długością drogi. Jakość drogi była słaba, a w niektórych miejscach była ona zredukowana do jednopasmowej ścieżki żwirowej. 14 listopada 1950 roku nad jezioro Changjin nadciągnął front atmosferyczny znad Syberii, a temperatura spadła, według szacunków, do -38 °C. Zimna pogoda stwarzała znaczne ryzyko odmrożeń i towarzyszyły jej zamarznięta ziemia, oblodzone drogi oraz awarie broni. Zapasy medyczne zamarzały; strzykawki z morfiną musiały być rozmrażane w ustach medyka przed użyciem; osocze krwi było zamarznięte i niezdatne do użytku. Nawet odcięcie ubrania w celu opatrzenia rany groziło gangreną i odmrożeniami. Baterie używane w jeepach i radiach nie działały prawidłowo w tak niskiej temperaturze i szybko się rozładowywały. Smar broni zamieniał się żel, co czyniło ją bezużyteczną w walce.