Tylko Regimental Combat Team 31 (RCT-31), niedostatecznie liczebna i pospiesznie utworzona grupa bojowa o rozmiarach pułku z 7 Dywizji Piechoty, była rozproszona wzdłuż wschodniego brzegu jeziora. Te jednostki później przyjęły na siebie cały ciężar chińskich ataków.

Jeśli chodzi o siły ONZ, 1 Dywizja Piechoty Morskiej miała na początku bitwy efektywną siłę 25 473 ludzi, a dodatkowo została wzmocniona przez samodzielną 41. kompanię brytyjskiej Royal Marines Commando i równowartość dwóch pułków z amerykańskiej 3. i 7 Dywizji Piechoty. Wojska ONZ miały łączną siłę około 30 000 ludzi w trakcie bitwy. Siły ONZ w rejonie jeziora Changjin były również wspierane przez jedną z największych koncentracji sił powietrznych podczas wojny koreańskiej, ponieważ 1 Skrzydło Lotnictwa Piechoty Morskiej stacjonujące na lotnisku Yonpo i pięć lotniskowców z Task Force 77 US Navy było w stanie wykonać 230 lotów bojowych dziennie, aby zapewnić bliskie wsparcie powietrzne w trakcie bitwy, podczas gdy Dowództwo Transportu Bojowego Dalekiego Wschodu Sił Powietrznych USA w Japonii osiągnęło zdolność zrzucania z powietrza 250 ton zaopatrzenia dziennie w celu uzupełnienia zaopatrzenia uwięzionych sił ONZ.