Budynek ma 8 kondygnacji nadziemnych i 2 podziemne z 35 miejscami parkingowymi.

Budynek ma prostą, dość masywną formę z zaokrąglonym narożnikiem i prostymi oknami. Elewacje zostały pokryte kremowo-beżowym trawertynem. Zaprojektowano trapezoidalny wykusz z przeszkleniami w kolorze zielonym i srebrnymi detalami. Podcień wejściowy jest niesymetryczny. Dynamikę budynku podkreślają ukośne linie oraz przeszklone ostatnie piętro z tarasem.

Budynek wpisuje się w nurt neofunkcjonalizmu w architekturze. Wykazuje pewne podobieństwo w wyglądzie do pobliskiego Centrum Królewska i według krytyków dobrze wpisuje się w historyczne otoczenie. Ze względu na zaokrąglony narożnik, według Andrzeja Kicińskiego, należy do grupy warszawskich budynków określanych jako „brzuchacze”. W okresie powstawania wyróżniał się spośród innych brakiem całkowitego przeszklenia i jakością zastosowanych materiałów wykończeniowych.

Biurowiec został wybrany przez Martę Leśniakowską do katalogu 800 budynków z ogólnej liczby ok.