Na 1,25% agarze słodowym w temperaturze 24 °C wzrost 1,5–2 mm/dzień, płytkę 9 cm pokrywają w ciągu 20–22 dni.

Morfologia Konidiofory o długości do 50 µm i szerokości 8–9,5 m, proste lub wygięte, rozproszone lub w pęczkach, nierozgałęzione do sporadycznie luźno rozgałęzionych, jasne do średnio żółtobrązowych, z jedną lub kilkoma przegrodami; wierzchołek konidioforu nabrzmiały, o szerokości 10-15 µm z ciemnobrązowym podwierzchołkowym pasem. Po oddzieleniu się konidium na nabrzmiałym wierzchołku tworzy się kołnierzyk każdy konidiofor proliferuje kilka razy. Konidia gładkościenne, 27,5–35 × 20–28 µm, średnio do ciemno żółtobrązowe, podłużno-elipsoidalne z 3(–4) poprzecznymi 1–3(–4) pionowymi przegrodami, zwykle zwężone tylko przy środkowej poprzecznej przegrodzie.

Występowanie i siedlisko Występuje na całym świecie. W Polsce podano jego występowanie na lucernie siewnej, życie, koniczynie łąkowej.

Podaje się, że S. sarciniforme powoduje suchą plamistość liści koniczyny i szarą plamistość liści łubinu. Według Neegarda powoduje on tylko pierwszą z tych chorób, doniesienia o jego występowaniu na łubinie mogą być pomyleniem tego gatunku ze Stemphylium globuliferum lub Stemphylium botryosum.

Przypisy Neergaard, Danish Species of Alternaria and Stemphylium: 381, 1945; Neergaard, Seed Pathology Vols. 1 & 2, 850 pp. & 250 pp., 1977; Simmons, Mycologia 61: 1-26, 1969.

Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Pleosporaceae