Arebica ('عَرَبٖٮڄا') – odmiana alfabetu arabskiego stosowana do zapisu języka bośniackiego. Powstała na skutek islamizacji Bośni pod panowaniem osmańskim. Większość tekstów pisanych nią mają charakter religijny a powstały między XVI i XIX stuleciem. Obecnie jest praktycznie nieużywana.
Powstanie Arebica opiera się na odmianie pisma arabskiego używanym w Imperium Osmańskim z dodatkiem znaków odpowiedników c, lj i nj. Wprowadzono także litery, oznaczające samogłoski, podobnie, jak w arabskim alfabecie kurdyjskim, co czyni z arebicy prawdziwy alfabet, w odróżnieniu od alfabetów arabskiego i perskiego, które są abdżadami.
Arebicy używali bośniaccy muzułmanie w Bośni Środkowej w czasie rządów Imperium Osmańskiego, co przetrwało także w czasie rządów Austro-Węgier. W tamtym okresie ubiegano się o status na równi z łacinką i cyrylicą dla arebicy, ale bezskutecznie. Jednakże używanie tego pisma było sporadyczne nawet później.
Ostateczną wersję arebicy opracował Mehmed Džemaludin Čaušević pod koniec XIX wieku. Określa się ją także reformirana arabica, mektebica lub matufovača.
Współczesne użycie Najnowszym dziełem literackim od 1941 r.