Ligatury Jak w standardowym alfabecie arabskim, gdy ا łączy się z ل lub ڵ, używana jest specjalna ligatura. ŁacinkaCyrylicaArebicaForma kontekstowaOdizolowanaKońcowaŚrodkowaPoczątkowalaлаـلالاljaљаـڵاڵا Przed standaryzacją, arebica najczęściej wzorowała się na konwencjach osmańskich i wykazywała podobieństwo, do współczesnych konwencji aljamiado przyjętych dla języka albańskiego i greckiego. Wtedy samogłoski często pisano przy użyciu matres lectiones [en], z wyjątkiem e, która była obecna tylko na końcu wyrazów w postaci ە. Samogłosek o i u nie rozróżniano. Spółgłoski nj, lj i c nie były rozróżniane od n, l, i č, zapisując się odpowiednio jako ن ,ل i چ. Palatalne spółgłoski frykatywne ć i đ zazwyczaj zapisywało się jako ك, z uwagi na brak szerokiego przyjęcia perskiego znaku گ, podczas gdy spółgłoskom welarnym k i g odpowiadały ق i غ.