Edmund Heza (ur. 28 sierpnia 1933 w Płoskowie) – polski działacz partyjny i państwowy, filolog klasyczny i historyk, nauczyciel akademicki, I sekretarz Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Toruniu (1981–1982).
Życiorys Syn Aleksandra Hejzy i Marii Magdaleny z domu Olszewskiej (nazwisko Heza otrzymał w wyniku błędu urzędnika). Jego ojciec zmarł w 1939 w egzekucji w niemieckim obozie w Karolewie. Od 1945 do 1950 uczył się w szkole podstawowej i liceum w Więcborku. W 1952 wstąpił do Niższego Seminarium Misyjnego Księży Werbistów w Górnej Grupie, dołączył następnie do tego zakonu w Nysie. W latach 1953–1956 studiował filozofię w Misyjnym Seminarium Duchownym Księży Werbistów w Pieniężnie, po czym opuścił zakon.
Później podjął studia z filologii klasycznej na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, ukończone w 1962; za namową Karola Górskiego uzyskał specjalizację z łaciny średniowiecznej. Od 1963 do 1982 pracownik naukowy Instytutu Historii i Archiwistyki UMK, specjalizował się w zakresie historii starożytnej. W 1970 doktoryzował się tamże na podstawie pracy pt. „Obywatel a państwo w Atenach z IV wieku p.n.e. w świetle badań nad terminologią etyczną”.