W szeregach tego oddziału walczył początkowo jako dowódca plutonu, później dowódca 11 kompanii (od 14 do 30 października 1919) i w końcu adiutant pułku (od 30 października 1919 do 9 lipca 1920). W międzyczasie (30 października 1919) został przyjęty do Wojska Polskiego z tymczasowym zatwierdzeniem stopnia porucznika, zaliczony do Rezerwy armii i powołany do służby czynnej, aż do demobilizacjiDz. Rozk. Wojsk. Nr 96 z 9 grudnia 1919, poz. 3866.. 11 września 1920 w bitwie pod Kobryniem został ciężko ranny.

26 kwietnia 1921 dowódca 57 pułku piechoty, podpułkownik Zygmunt Rust sporządził wniosek na odznaczenie Orderem Virtuti Militari, w którym napisał:

Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 57 pp na stanowisku adiutanta pułku. W 1921 został przydzielony do 14 Dywizji Piechoty w Poznaniu na stanowisko oficera sztabu dowódcy piechoty dywizyjnej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1722. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku został przydzielony do Wyższej Szkoły Intendentury w Warszawie, w charakterze słuchacza dwuletniego kursu 1922/24.