Wraz z Emanuelem Ringelblumem i Menachemem Linderem tworzył trzyosobowy komitet redakcyjny, który przygotowywał opracowanie pt. Dwa i pół roku wojny.
W trakcie wielkiej akcji deportacyjnej z lata 1942, zginęła córka Blocha, członkini Droru, on sam znalazł zatrudnienie w szopie stolarskim Bernarda Hallmana przy ulicy Nowolipki 57. Być może podczas akcji zginęła także żona Blocha, lecz okoliczności jej śmierci nie są znane. Na jesieni tego samego roku, wszedł w skład komitetu finansowego Żydowskiej Organizacji Bojowej. Od grudnia 1942 roku był członkiem komitetu obywatelskiego przy Żydowskiej Komisji Koordynacyjnej.
Podczas powstania w getcie warszawskim ukrywał się w bunkrze przy ulicy Leszno 54. Prawdopodobnie tam został schwytany i wysłany na Umschlagplatz, skąd trafił do obozu pracy w Budzyniu. Żydowski Komitet Narodowy starał się zorganizować dla Blocha ucieczkę z obozu, nakłaniał go do tego także Ringelblum, Bloch jednak odmówił. Następnie trafił do obozu w Kraśniku, gdzie miał być członkiem grupy, która planowała zdobyć broń i uciec z obozu do oddziału partyzanckiego AL. Grupa została zadenuncjowana, w związku z czym rozstrzelano 40 więźniów, udziału Blocha w spisku jednak nie wykryto. Latem 1944 roku został przeniesiony do obozu w Płaszowie, skąd 8 sierpnia 1944 roku trafił do Mauthausen.