Po wybuchu II wojny światowej przebywał w Równem. Następnie powrócił do Warszawy, gdzie został w grudniu 1940 referentem Izby Przemysłowo-Handlowej i na własną rękę prowadził badania naukowe (przekazywane m.in. do polskich władz konspiracyjnych). Po zatrzymaniu w łapance ulicznej od września do października 1940 przebywał w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau (zwolniony po interwencji pracodawcy). Po wybuchu powstania warszawskiego uciekł do Krakowa, w wyniku łapanki w styczniu 1945 trafił do obozu pracy na Prądniku, skąd zbiegł w trakcie transportu. Po wyzwoleniu do 1947 był naczelnikiem Wydziału Statystyki i I Katastru w Izbie Przemysłowo-Handlowej w Krakowie, później także doradcą w Centralnym Zarządzie Paliw Płynnych tamże.

W sierpniu 1945 doktoryzował się na Uniwersytecie Poznańskim na podstawie prac pt. Kartel cementowy w Polsce w świetle analizy teoretycznej i Handel obuwiem w Polsce napisanych pod kierunkiem Edwarda Taylora. W 1946 habilitował się na Uniwersytecie Jagiellońskim na podstawie rozprawy pt. O podstawowych twierdzeniach ekonomii (bez przeprowadzania kolokwium). W 1949 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego Uniwersytetu Wrocławskiego.