François Boucher, Jean Baptiste Camille Corot, Gustave Courbet, Alexandre-Gabriel Decamps, Eugène Delacroix, Narcisse Virgilio Díaz, Jean-Auguste-Dominique Ingres, Prosper Marilhat, Constant Troyon oraz Antoine Watteau.
W 1867 roku Halil Şerif Pasza udał się do Konstantynopola z prośbą o otrzymanie posady ambasadora, na co osmańskie władze zgodziły się, pod warunkiem sprzedania jego kolekcji obrazów; nie wyraziły natomiast zgody na zabranie kolekcji do kraju. Do sprzedaży dzieł doszło w następnym roku.
W sierpniu 1870 roku objął funkcję ambasadora Imperium Osmańskiego w Wiedniu, piastował ją do września 1872; wrócił do kraju, by do marca 1873 kierować Ministerstwem Spraw Zagranicznych. W 1876 roku przez pięć miesięcy pełnił funkcję ministra sprawiedliwości, a rok później był ambasadorem w Paryżu.
Popierał koncept monarchii konstytucyjnej w Imperium Osmańskim oraz wspierał finansowo ruch młodoturków. Zmarł 12 stycznia 1879 roku z powodu udaru mózgu.
Życie prywatne Jego ojcem był Muhammad Szarif Pasza el-Kabir.
Wziął ślub z Jeane de Tourbe, z którą miał córkę Leylę;