460, wyd. 1994.

W 1923 zaczął naukę w szkole podstawowej, najpierw w Hillsborough, a potem Pittsburghu. Żeby zarobić na pianino, którego nie było w domu, szybko podjął pracę. Opłacał sobie również prywatne lekcje fortepianu, pobierane u Charlotte Enty Catlin (m.in. akompaniatorki Leny Horne). Marzył o karierze pianisty i kompozytora muzyki klasycznej. Nigdy jednak jego pragnienia nie miały się spełnić, gdyż jako Afroamerykanin w czasach panującej w Stanach Zjednoczonych segregacji rasowej miał nikłe szanse na wejście do zdominowanego przez białych środowiska wykonawców oraz twórców muzyki poważnej. Grał natomiast w orkiestrze swojej szkoły średniej – Westinghouse High School, do której w późniejszym okresie chodzili również słynni pianiści – Erroll Garner i Ahmad Jamal. W szkole poznał także podstawy harmonii. Po jej ukończeniu przez krótki czas studiował muzykę klasyczną w The Pittsburgh Music Institute. Jednocześnie komponował oraz prowadził trio, z którym codziennie występował w miejscowej rozgłośni radiowej. Mając dziewiętnaście lat pisał muzykę na potrzeby profesjonalnie wystawianego musicalu Fantastic Rhythm. Coraz bardziej zbliżał się do jazzu, na co wpłynęły m.in. pianistyczne dokonania Arta Tatuma i Teddy’ego Wilsona.