Pozostałą stolarkę i witraże wykonano w Lozannie.
Zanurzenie statku „na pusto/na pełno” wynosiło 1,41/1,67 m, a wyporność („na pusto”) 309,5 t. Napęd statku stanowiła dwucylindrowa, ukośnie leżąca maszyna parowa podwójnego rozprężania na parę przegrzaną, produkcji Sulzera, o średnicach cylindrów 750/1120 mm i skoku tłoków 1300 mm. Normalnie rozwijała moc 770 KM, ale przy przeciążeniu osiągała nawet 1000 KM. Pary o ciśnieniu 10 atmosfer dostarczały dwa dwupłomienicowe kotły parowe, wyprodukowane również u Sulzera, które zużywały średnio 27 kg węgla/km. Obydwa ośmiołopatkowe koła napędowe miały średnicę podziałową 3,40 m. Wymiary łopatek: 780 x 2600 mm. Załogę stanowiło 12, póżniej 8 osób.
„Montreux” był ostatnim statkiem zwodowanym na jeziorze bez mostka kapitańskiego, ale w niedługim czasie go dobudowano. W roku 1909 zamontowano na jednostce najnowszy wówczas wynalazek – telegraf maszynowy (Do tej pory komunikacja między mostkiem i maszynownią odbywała się za pomocą rury głosowej). Ponieważ „Montreux” miał w chwili budowy tylko trzy grodzie wodoszczelne (czyli cztery przedziały wodoszczelne) podczas remontu w roku 1913 wbudowano czwartą gródź. W 1922 r. w miejsce namiotu nad pokładem górnym zamontowano stały, aluminiowy dach.