W Technische Universiteit w Delft pracował z profesor Marią Semeniuk-Polkowską nad modelami rezolwenty anaforycznej oraz gramatykami Montague, których wyniki w formie preprint są dostępne w Koninklijke Bibliotheek den Haag.
W 1992 roku, dołączył do seminarium logicznego profesor Heleny Rasiowej i został przyjęty do grupy profesora Zdzisława Pawlaka z którym, oraz z profesorem Andrzejem Skowronem, pracował nad rozwojem teorii zbiorów przybliżonych, zaproponowanych jako paradygmat wiedzy niepewnej przez Zdzisława Pawlaka. Zaproponował teorię mereologii przybliżonej, którą rozwijał we współpracy z Andrzejem Skowronem. W ramach pracy w Katedrze Robotyki na Polsko-Japońskiej Akademii Technik Komputerowych rozwinął teorię wnioskowania przestrzennego i sterowania zespołami robotów w ramach paradygmatu mereologii przybliżonej. W wykładzie plenarnym na Uniwersytecie Tsinghua w Pekinie w 2005 roku zaproponował ideę granulacji wiedzy w ramach mereologii przybliżonej.
Autor 290 prac naukowych, w tym 11 pozycji monograficznych (stan na wrzesień 2024). Liczba cytowań jego prac naukowych wynosi blisko 8000 (stan na wrzesień 2024).