Fryderyk Engels pisał wówczas:

W drugiej połowie XIX wieku strajki stały się stałym elementem stosunków pracy w krajach uprzemysłowionych. Karol Marks ostro krytykował teorię Pierre’a-Josepha Proudhona, który miał wobec nich ambiwalentny stosunek. Nie sprzeciwiał się im z powodów prawnych, lecz uważał je za środek nieefektywny i nieproduktywny w walce o poprawę sytuacji robotników.mały|Państwa strony Międzynarodowego paktu praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych: mały|Farmerzy protestujący w Indiach podczas strajku generalnego w 2020. Badanie przeprowadzone w 1936 w Stanach Zjednoczonych wykazało, że około 1/3 wszystkich strajków w latach 1927-1928 oraz ponad 40% w 1929 dotyczyło żądań związanych z uznaniem związków zawodowych, utworzeniem zakładów zamkniętych, a także protestów przeciwko dyskryminacji związkowej i naruszeniom porozumień zbiorowych.

1937 przyniósł rekordową liczbę 4 740 strajków w USA, co czyniło go szczytowym momentem największej fali strajkowej w historii amerykańskiego ruchu pracowniczego. W kolejnych dekadach liczba ta drastycznie spadła: z 381 dużych strajków i lokautów w 1970 do 187 w 1980, a następnie do zaledwie 11 w 2010.