Sinicyzm – słowo zapożyczone do polskiego (lub innych języków) z języków chińskich, najczęściej za pośrednictwem innych języków europejskich, jak np. angielski, francuski czy rosyjski, a także przez japoński i malajski. Typowymi sinicyzmami są nazwy geograficzne, tj. Pekin, Kanton czy Jangcy.
Przykładowe sinicyzmy (w nawiasach język, przez który słowo zostało zapożyczone do polskiego, chińskie znaki uproszczone) hunhuz lub chunchuz (ros.) – bandyta, zbój; od „hóng huzi” (红胡子), czyli „czerwonobrody”. Tak w XIX i XX w. nazywano zbójów na pograniczu rosyjsko-chińskim. Do polskiego trafiło dzięki m.in. polonii w Harbinie. czaj (ros.) – oznaczające herbatę rosyjskie słowo „czaj” bywa używane w polskim jako rusycyzm. W mandaryńskim „chá yè” (茶叶) oznacza liście krzewu herbacianego. dżonka (ang.) – rodzaj łodzi żaglowej używanej niegdyś powszechnie w południowych Chinach. herbata (łac. + ang.) – angielskie „tea”, francuskie „tee” itd. mają źródłosłów w języku minnańskim (茶, tê). W polskim dołączono do niego łacińskie słowo „herba” oznaczające zioło. Herbata zatem oznacza dosł. „zioło «ta»” hunwejbin (ros.) – w mandaryńskim „hóng wèibīng” (红卫兵), czyli „Czerwona Gwardia”, albo „czerwonogwardzista”. Czerwona gwardia to komunistyczna organizacja młodzieżowa z czasów rewolucji kulturalnej (1966-1976) w Chinach.